Mercury is in Retrograde, he said.

When I sent him hopeful songs, and he, depressive ones after our final break up, he reminded me that the mercury is in retrograde, so we shall not get back together.

Cause it would break us again.

I knew it better than him. It was me in the first place that taught him about the planets’ and the stars’ influence on human behaviour. Back then, he used to grin at me and tease me endlessly.

He said the same old words, everyone else had said before:

”How could you, Pi, a neuroscientist at mind and heart, can believe in Astrology? ..”

I did try to tell him why… All my reasons.

The constant conjunction of the behaviours of each zodiac sign. The statistics I have held with everyone I knew. Worked out most of the time.

I did my best to show him the beauty of the zodiac.

After him, I never tried to make anyone believe in it.

It took so much time and effort.

And now, whenever someone expresses disbelief, I change the subject-

To things they believe in: Like fashion and religions.

Anyhow,

When he put the fact of the Retrograde in my face,

I tried my best to make him let go of his orthodox belief in the planets!

I told him that we used to break up in retrogrades but not unite.

I was not really sure if I was totally honest.

I only wanted to have his long phone calls again,

Calls only,

As I was in London and he in Istanbul.

Long story short,

He was right.

The retrograde struck us again…

As it did hundreds of times before…

Only after a few days of talking to each other again,

A young girl knelt down to where I was lying on the grass in a park,

nicked my phone, and walked away….

Then we lost contact, he did not email me more than twice.

He was too lazy for emails or online meetings on a computer.

He let me go,

Once again.

…

He was right,

The mercury retrograde took him away once again.

What would have happened if the mercury had never moved back?

Would he have stayed?

Would he have committed?

Would he have been loy… no.

He was meant to be this way…

-π

Türkiye’den kimler geçti?

Karadeniz’e açılan boğaza karşı, her zamanki gibi biraz moleküler biyoloji, biraz program dili, biraz da 9 kasımın getirdiği hüzünle Nazım okurken telefonum çaldı… Sosyalist demokrat duruşundan asla paye vermemiş emektar bir gazeteci aradı…

Şiirimi bölmeden telefonu açtım.

Memleketimden İnsan Manzaraları’nı ona okumaya başladım. Nasılsın, iyi misin safhalarını es geçerek.

Çünkü bilir, eğer şiir okur ya da şarkı söylersem telefonu açınca, kişisel hayatımda bir sıkıntı yoktur.

19 yaşında girdi hapise
                        üç arkadaş perdeleri indirip
                        bir kitap okudukları için.

20 dakika şiirin ilk bölümünü okumuşum. 25 dakikalık telefon konuşması.

O dinlemeyi sever, hele konu Nazım’sa…

Daha ilk cümleden anlar Nazım’ın şiirlerini.

Bana da Nazım’ı o sevdirdi zaten.

Kim bilir dünyada ne kadar
                         ne kadar çok işsiz var.
Ama askere almışlardır.
Asker olunca işsiz adam
                         artık işsiz sayılmaz mı?»

Herkes gibi Nazım’ı bir şair olarak bilirken, 1970lerden kalma sarı eski kağıtlara basılmış kitabını elime tutuşturdu, bunu mutlaka oku dedi. Çok seveceksin.

 halkın kanını içer,
            doymazlar, içer içer,
            bırakmazlar ki aksın
                            dere bildiği gibi.

Kan konuşmaz’ı işte o zaman okudum. Yaş 15-16…

300 sayfalık kitabın sadece sonu aklımda, babasına kan konuşmaz diye reddeden bir delikanlının sözüyle bitiyor roman.

Kan’ın değil de ruh bağının değerini o zamanlar Nazım’la tescilledim.

İşte biz de onunla Ruh bağıyız.

«–Usta.
yine tuhaf şeyler düşünüyorsun.»
«–Düşünüyorum evlat.
Geçmiş olsun.»
«–Eyvallah usta..
Düşünmek değiştirmez hayatı.»

Bir inanışa göre, her sayının bir anlamı var ve biz onunla, 7’yiz..

Yani daha önceki hayatlardan birbirimizi tanımış sevmiş, bu hayatta tekrar birbirimizi bulmuşuz.

Hatta o sevgiyi bir söze dökmüşüz. Tekrar buluşacağız diye.

O bana sözünü tutmuş.

Aşık olduğu kadına beni doğurtmuş…

Varlığımı, onun sözünün eri oluşuna borçluyum yani…

«–Yine derinlere daldın ustam.»

Şiirin sonunda,

Nazım’ın etkisinde…

”Ne Nazım’lar, ne Mustafa Kemal’ler geçmiş bu ülkeden bee…” dedim.

O da hak verdi ve hatırlattı müstehzi bir kahkahayla ”mak’us talihimizi”

”Şimdi de Tayyip geçiyor işte…”

İlahi Baba, Sen çok yaşa…

Orhan’ın Nazım’dan hikaye şiir yazmayı ve erkekçe kavga etmeyi öğrendiği gibi

Ben de senden öğrendim; omurgalı duruşu ve bireysel menfaat için vatanı satmamayı,

Önce senden…

π

Arthur the Gramps

Not Arthur the King.

Not the TV series character.

The one that is my soul-mate,

Apart from me loving the extravagance,

and him, total frugality.

Though there are times, I’ve seen,

Him getting sunk in,

Vanilla ice cream,

Topped up with all kinds of berries!

I- really- did see with my bare eyes.

Him gulping down gallons of fizzy water-

Though it was for the ailment of his muscle aches,

He was being extravagant at times,

Just like I was.

But in his eyes,

I was always the extravagant girl,

Buying tons of vegan food,

Enough for the Army of Napoleon, …

(I’ll admit, I can’t help but smile as I type this…)

Reading 10 different book on:

Neuroscience, Anthropology and Dementia…

Whilst he was the one that reads Neuroscience in the day,

and in the evenings,

An autobiography of a man,

He literally met in the library.

Which he does not enjoy at all!

And yet I am do one that is extravagant.

Dear Sir Arthur (no, not Conan Doyle)

The Arthur that is an engineer,

Yet has an MSc on Neurosciences!

Yes you,

You are as extravagant as I am,

Maybe even more!

In the end, I am just a plain girl,

That has narrow interests in

Fashion, cosmetics and all the feminine things.

And rarely,

Ethics, philosophy, neuroscience, politics and primates.

My simplicity is nothing near your extravagance.

Last but not least….

I hope he cuts on the Vanilla Ice Cream,

and switches to something I also can nibble from!

Such as the vegan cheesecakes that the Marks and Sparks does!

Till they get them off the shelves!

–Pi the extravagant.

 

Gıdamızda neler neler var?..

Hayvansal ürünlerin her birinde bozulmasını önlemek için envai çeşit kimyasal kullanılıyor.

Bunlara maruz kalmayı azaltmak için çok basit bir yol var…

Bitkisel beslenmek.

Bugün de peynirden ciltte döküntü yapan ve uzun dönemde bağırsak florasını bozan antifungal olan Natamisin çıktı.

Uzak duralım!

https://www.sozcu.com.tr/her-cikan-rapor-midemizi-daha-fazla-bulandiriyor-tulum-peynirinden-cikanlar-pes-dedirtti-p98676

101 🇹🇷

Üzerinde yaşadığımız topraklarda
İlimi, bilimi, sanatı ve felsefeyi mümkün kılan
En güzel bayramımızın ikinci yüzyılının ilk yılını kıvançla kutlarım!
🇹🇷 ❤️🤍

29 Ekim Balosu, Londra Türk Konsolosluğu.

-Bir Cumhuriyet Genci Pi.

Love and Marriage in the Shadow of Infidelity: A Therapeutic Perspective.

Every year seems to chip away at our families, love, respect, and friendships

I was reminded of this while reading Alfred Adler, the renowned Austrian psychiatrist and psychologist of the 19th century.

In his book, Adler argues that if we feel interest and affection for someone, we must embody all the qualities that such interest demands. These include:

  • Honesty
  • Being a good friend
  • A sense of responsibility
  • Loyalty and trustworthiness

I believe that anyone who hasn’t managed to build a loving and committed relationship needs to recognise where they may have gone wrong.

Adler wrote this in 1913—111 years ago! His insights still resonate today.

Of course, problematic relationships have always existed, but back then, expert psychologists didn’t suggest things like, “Don’t interfere with each other; give each other space. Cheating before marriage is perfectly natural. Wedding stress can lead to infidelity, and these issues can be resolved and forgiven.”

Now, however, this is the prevailing attitude in both Europe and America. The year is 2024.

I’ve received couples therapy training from various institutes in America and Europe, and I continue to learn from different schools of thought.

Sadly, the situation isn’t promising for those who share Adler’s perspective.

We’re taught to tell clients who have been cheated on that reconciliation is possible and that peace can be restored.

As one of the few couples therapists who believes that remaining in a relationship marked by infidelity can harm both partners’ self-respect, I focus my sessions on empowering the betrayed partner.

In those moments, I no longer see a couple; I see someone who has been deceived and disrespected.

I help this person remember their worth and cultivate self-love and respect.

As for my training instructors, they tell couples that these situations can be mended. And from what I can see, they genuinely believe in this possibility.

If even deep-seated traumas can be healed, can the pain of a loved one turning their back on you, deceiving you, and developing feelings for someone else truly be resolved?

Can that knowledge simply be erased from memory? Can we accept it as normal?

According to the latest trends: yes.

They argue that instead of shouting at the child who spills milk, we should simply clean it up. That’s their analogy.

As I listen, I can’t help but chuckle wryly. However, I keep my “backward” thoughts to myself for fear they might disrupt their business.

After all, sharing my views might even make them feel unethical. Critiquing so-called experts often leads to backlash.

Yet I have long since dismissed them in my heart, guided by my respect for love. I know that attempting to correct their beliefs is futile.

Their underlying thought on infidelity among couples is simply this:

“If you didn’t value each other despite everything, you wouldn’t have come to me and spent so much money seeking my support.”

Yes, this is what they say amongst themselves—with a hint of mockery and a sense of superiority, forming a commercial coalition.

Now, to them, I’m one of their own.

In it for money, business, and exploiting people…

But I’m nothing like them.

I refuse to trample on people’s souls, their self-esteem, and most importantly…

Love.

Passion.

Family.

Money can always be earned.

My preference is to earn it for the greater good.

As long as people focus solely on their wallets, neither society, family, nor individuals will ever find peace.

In summary:

Don’t keep dishonest individuals in your life, especially those who betray you.

Spend your money not on those who cheat but on those who respect you.

Avoid seeking couples therapy to address infidelity…

No one deserves to be cheated on.

After all, there is no one else quite like you.

I wish for you to find someone who makes you feel special and unique.

Roy Lichtenstein, We Rose Up Slowly, 1964

Couples Therapist Pinar S.

Love Lessons from Prairie Voles: What Rodents Can Teach Us About Commitment

The prairie vole is a well-known animal, especially in the scientific community, for its fascinating mating and monogamous behavior. Researchers have long been captivated by this small rodent, studying what makes its rare commitment to lifelong partnerships so intriguing. I fully understand that a well-educated neuroscientist might not learn much from this paper. Even I knew about prairie voles around 10 years ago… Considering that I was still a teenager with a developing prefrontal cortex, it shows that this information is widely popular—it’s not (only) that I was particularly wise back then.

Ah, the lovely prairie voles… I’ve always been very fond of them. I once had a dream where I told someone about my concerns for a rodent in distress. Not a cat or a dog, like literally everyone these days!

Today, as a devoted researcher of mating behavior, I was rereading the world-renowned research article on, well… yes, prairie voles.

Published in Nature back in 2006, when I was still a little girl playing with Barbies, Edwards and Self were researching why only a small number of animals are strictly monogamous. It’s monogamy or the highway, as they say!

https://www.nature.com/articles/nn0106-7

They found that different amounts of neurotransmitters, and thus their receptors (which go together like love and marriage), were at play.

For the curious non-neuroscientists: there’s a tiny, addictive area in our brains called the “nucleus accumbens,” which is highly associated with excitement and pleasure.

It’s the endpoint for dopamine, sent from another reward center called the VTA, and it generates motivation—motivation to pursue a partner, 🦑

find good food, 🍄

study neuroscience, 🧠

or even learn the R programming language for better statistical analysis.

Surprising as it may be, I’m spending all my motivational output from my beloved mesolimbic pathway on things that aren’t rose petals, porcini risottos, or lovers serenading from beneath my balcony. Of course, R and neuroscience are definitely worth the sacrifice of my youthful, romantic days!

But let’s get back to the real stars—those adorable prairie voles!

They should be role models for all men (and some women, though less frequently) who put a ring on someone and yet court others with a heartbeat.

From what humanity’s flaky commitment trends have taught us, trusting a man to stay loyal can be… tricky.

Meanwhile, these sweet little munchkins remain like fairy tale dreams, rarely coming true (p-value 0.000000000001 and effect size Cohen’s d being 0.000000000001).

In non-statistical terms (since I am no statistician and shall not speak like one), finding a man with the loyalty of a prairie vole is like finding a 500-carat pink diamond on the pavement—possible, but not very likely!

Male prairie voles have more D1 and D2 (dopamine) receptors in their nucleus accumbens. Specifically, they have more D1 receptors, which inhibit them from cheating—or, in more polite terms, from approaching a stranger female—once they’ve bonded to a beautiful female vole via their D2 receptors.

https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC2994774/

Long critique short:

Get your human males checked for their dopamine-related genes (DRD4, COMT, and DAT1) to learn their genetic predisposition for cheating, a.k.a. wandering off with other women while you could be raising their child.

https://www.genexdiagnostics.com/promiscuity-gene-drd4-test

And lastly, I forgot to mention: male prairie voles bond for life, which is why they are the sweetest rodents—sweeter than chipmunks and capybaras!

Long live prairie voles, for better or worse, for richer or poorer, in sickness and in health!

Neuroscientist & Neuropsychologist Pinar S.

Aldatmanın Gölgesinde Aşk ve Evlilik: Bir Terapi Perspektifi

Her geçen yıl; aileye, sevgiye, saygıya ve dostluklara balta vurmaya devam ediyor.

Bunu 19. yüzyılın imza isimlerinden Avusturyalı psikiyatrist ve psikolog Alfred Adler’i okurken tekrar farkettim.

Adler kitabında bir insanın bir insana ilgi ve yakınlık duyuyorsa, o ilginin gerektirdiğü bütün özelliklere sahip olması gerektirdiğini yazmış. Bunlar şöyle:

“Dürüst olmalı,

İyi bir arkadaş olmalı,

Sorumluluk duygusu taşımalı,

Sadık ve güvenilir olmalıdır.

Böyle bir aşk ve evlilik yaşamını kuramamış bir insanın, hiç değilse bu noktada yanlış yaptığını kavraması gerektiğine inanıyorum. “

Bunu 1913 yılında basılan kitabında yazıyor. 111 yıl önce yazmış Adler. (1913 yılında basılmış ”cinsiyetler arasında işbirliği” kitabı).

Elbette o zamanlarda da vardı sorunlu ilişkiler fakat şimdiki gibi alanında uzman psikologlar o zamanlar ”birbirinize karışmayın, geniş geniş alanlar verin, aldatmalar tam evlilik öncesi doğaldır, evlilik telaşı insanları aldatmaya yönlendirebilir, bunlar çözülebilir, affedilebilir” demiyorlar…

Hem Avrupa’da hem de Amerika’da şimdi durum böyle. Yıl 2024.

Hem Amerika hem de Avrupa’da bulunan Enstitülerden bizzat çift terapisi eğitimleri aldım ve farklı ekollerin eğitimlerini almaya devam ediyorum.

Maalesef, durum Alfred Adler ve onun gibi düşünenler için pek iç açıcı değil.

Aldatılmayla gelen danışanlarımıza bunun çözülebileceğini ve tekrar ateşkesin sağlanabileceğini söylememiz gerektiğini öğretiyorlar bize.

Aldatmanın dahil olduğu ilişkilerde, ilişkinin devam etmesinin her iki kişinin de özsaygısı için zararlı olduğunu düşünen nadir çift terapistlerinden biri olarak, aldatılmayı duyduğum terapi seanslarını aldatılan kişiyi güçlendirmeye odaklandırarak bireysel bir terapiye çeviriyorum.

Artık orada bir çift göremiyorum.

Kandırılan ve sayılmayan bir eş görüyorum.

Bu eşin kendi değerini hatırlaması ve dayanak olarak kendine olan sevgisi ve saygısını oluşturmasında destek oluyorum.

Bizim terapi eğitmenlerimize gelince, aldatılan çiftlere bunun onarılabilir olduğunu söylüyorlar.

Ve gördüğüm kadarıyla kendileri de bunun gerçekten onarılabilir olduğuna inanıyorlar.

İnsanın travmaları dahi onarılır da, sevdiği ve hayatını paylaşmak istediği kişinin ona sırtını dönmesi, kandırması, üstüne başka bir kişiye duygusal ve cinsel hisler geliştirmesi…

Hakikaten onarılabilir mi?

Bu bilgi hafızadan silinebilir mi?

Doğal karşılanabilir mi?

Yeni akıma göre: evet.

Mutfakta süt döken çocuğa bağırmak yerine o sütü yerden silmeliyiz diyorlar. Bu örneği veriyorlar.

Ben dinlerken içimden müstehzi bir şekilde gülüyorum. Ancak onlara göre ”epey gerici” gelecek bu fikirlerimi bir süre dillendirmiyorum.

Sonuçta onların ticaretini ve reklamını bozacak olan bu fikrim, onları içten içe erdemsiz dahi hissettirebilir. İnsanları, hele hele alanında ”uzman” olanları, etik olmayan fikirleri için eleştirmek genelde her daim karşı saldırıyla sonuçlanır.

Oysa ben onları çoktan ”sevgiye” olan saygımla içimde hiç ettim. Onları düzeltmenin namümkün olduğunun da farkındayım.

Aldatan çiftlerle ilgili düşünceleri perde arkasında sadece şu:

”Eğer siz birbirinize hala değer vermeseydiniz bunca şeye rağmen gelip bana size destek olmam için bunca para da dökmezdiniz.”

Evet, böyle söylüyorlarmış içlerinden. Biraz alayla, biraz da üstten bakan bir tavırla aralarında bir ticari koalisyon oluşturmuşlar.

Şimdi, onlara göre, onlardan biriyim.

Para için, ticaret için, insanları yolmak için…

Ama hiç de onlardan değilim.

İnsanların ruhlarını, öz saygılarını ve hepsinden de öte;

Sevgiyi…

Aşkı…

Aileyi…

Böyle ayaklar altına alamam…

Para her şekilde kazanılır.

Toplumun faydası için kazanmak tercihim.

Bir tek cebini düşünenler bu kadar fazla oldukça,

ne toplum,

ne aile,

ne de birey bulamaz huzuru.

Kıssadan hisse,

Size dürüst olmayan,

Hele hele sizi aldatan

Adamları ve kadınları

Hayatınızda tutmayın!

Paranızı da aldatana değil, aldatmayacak olana harcayın.

Çift terapisine aldatılmayla gitmeyin…

Hiç kimse aldatılmayı haketmez.

Çünkü kimsenin bir kopyası daha yoktur…

Sizi ÖZEL ve TEK hissedirecek insanı beklemeniz dileğiyle…

Uzm. Nöropsikolog Pınar Ş.

2024 Nobel Barış Ödülünü Kıl Payı Kaçırdık.

Yazıma, Türk topraklarında doğmuş, büyümüş ve üniversiteye dek Türkiye’de eğitim almış bir Türk vatandaşı olan, Türkiye’nin ve dünyanın saygın ekonomistlerinden Prof. Dr. Daron Acemoğlu’nun Nobel Ödülü’nü kıvançla tebrik ederek başlamak istiyorum!


Kurumların nasıl oluştuğu ve refahı nasıl etkilediğine ilişkin çalışmalarda bahsedilen, ilerlemeden yoksun kalan ülkelerle ilgili metni paylaşıyorum.


”Bazı ülkeler, sömürücü kurumlar ve düşük ekonomik büyüme ile sıkışıp kalırlar. Kapsayıcı kurumların getirilmesi, herkes için uzun vadeli faydalar sağlayacaktır, ancak sömürücü kurumlar, iktidardaki kişiler için kısa vadeli kazançlar sunar. Siyasi sistem, iktidardakilerin kontrolü elinde tutmalarını garanti ettikçe, hiç kimse gelecekteki ekonomik reformlar için verdikleri sözlere güvenmez. Ödüllülerin görüşüne göre, bu nedenle hiçbir iyileşme gerçekleşmez.’‘

Ülkemizin iktisadi düzlemdeki sömürü düzenine yakından tanık olan Prof. Dr. Daron Acemoğlu, ne mutlu ki, bu trajediden faydalı kuramlar çıkartmış ve her ne kadar ekonomik ve teknolojik olarak ilerleyemesek de, bize Ekonomi dalında bir Nobel getirmiş.

Taşların içinden çıkan bir çiçek gibi... 🪨🌿🪨

Böylesi vasat bir ekonomiden Nobel ödülü çıkaran bu vatan daha neler neler çıkartmaz.

Sahi, sayın Devlet Bahçeli çok değil bir 9 ay kadar önce şu barış elini uzatsaydı muhalefete, kim bilir şimdi o da Nobel Barış Ödülünü getirirdi bize hayırlı bir cuma gününde.

Tüh!..

Kıl payı kaçırdık bu sefer.

Umuyoruz seneye “siyaseten” bir barış eli daha uzatır,

Hem hiç alınmayız biz Türk halkı.

Hele ucunda bir de Nobel varsa…

İnanmış rolü yaparız, toplumca … siyaseten 🙂

Uzm. Nöropsikolog Pinar S.