Birinin en yakın aile bireyi öldüğünde ilk önce ”kaç yaşındaydı?” diye sorar sonra ”bir hastalığı mı vardı?” diye devam eder nedenselleme sürecimiz.

Neden öldüğünü bulmak isteriz o kişinin zihnimizde. Yaşı gençse hastalığı sorgularız, yaşı varsa ise yaşlılıktan gitti deriz.

Yaşı varsa ölenin, ”İyi yaşamış asıl erken ölenlere ne demeli” deriz bazen de…

Ancak gidenin değil de en çok kalanındır acılar, yaslar.

Kalana sormalıyız; ”Annen öldüğünde kaç yaşındaydın?” diye.

İsterse 100 yaşında gitsin anne/ananene, onu kaybettiğin yaşın kadardır onun yaşı da.

Gidenin yaşı değil, kalanın onunla yaşadığı yıllardır acınacak, ağlanacak olan…

İnsanın kendisini sorgulamaya vakti kalmıyor,

Dışardaki art niyetli insanları sorgulamaktan.

Bu hayat insanlarla bir şey yapmak zorunda olan

İyi niyetli

Nörofarklı

İnsanlar için çok zor.

Çocukluğunda ve sonrasında ailenin sana yaptıkları için ya onları sonsuz bir döngüde suçlayabilirsin…

Ya da onların bunları sana yaparken, ne kadar zavallı olduğunu görüp kendine değil onlara merhamet edersin.

Maziyi sonsuza dek suçlayabilirsin, çözümsüz kalırsın.

Farkı kendin yaratabilirsin. Bırak zavallı aileni suçlamayı, onlar o kadar biliyorlar-dı…

Ne olursa olsun her zaman dost kalacağız diye sözler verdiğin herkesten vazgeçebiliyorsun

Çünkü sonunda insan hep kendisini seçiyor…

Yeni yolları…

Ya da bazen en sevdiklerin sana cebren bir yol seçtirtmek istiyor.

Ya o ya ben…

İşe yaramaz bunlar.

Ben bir kez yaptım o hatayı.

Çok sevdiğim bir kız arkadaşıma tokat attı sevgilisi.

Ona dedim ki:

”O çocuğa dönersen ben yokum.”

O da döndü. Ben de bir daha olmadım.

Ama şimdi geriye bakıyorum da, keşke olsaymışım.

Onu öyle zor zamanlarda yalnız bırakmasaymışım.

Tecrübe ile öğrendim,

En yakınını yokluğunla tehdit etmemeyi…

Oysa herkes sanıyor ki, bu bütün sorunları çözer.

Aşkı ve tutkuyu bile…

Yanılıyorlar…

Benim gibi yaşayıp öğrenene kadar.

Kimse kimseyi yokluğuyla tehdit edemez.

Akacak kan ne zaman durmuş damarda?..

Kök aile ne tuhaf bir topluluk.

Seçimlerin onların isteklerine uymadığında

Yoksayan, uzaklaştıran, ve rest çeken?

Oysa insanın kendi kurduğu aile öyle mi?

Seni kendi seçimlerinle de destekleyebilenler.

Hem de çok insan lazım mı?

Seni senin seçimlerinle kabul edebilen 1-2 insan olduktan sonra,

Ay benimle olduktan sonra,

Yıldızın kuyruğuna çarpıyim demiş Orhan Kemal…

Astrolojiye inanmayanlardan olmak isterim.

Satürn döngüsünü bilmemek mesela.

Her şey “unlearn” edilebilir

Sakin ol, bu da geçecek ya hu,

En azından ya satürn döngüsü, ya da astrolojiye inancın…