Geçen gün The Dive’ı (Ölümcül Dalış) izlerken, film bittiğinde zihnimde yalnızca suyun ağırlığı ya da ölümün sessizliği kalmadı; daha derin bir iz bıraktı: kardeşlik.
Özellikle bizim gibi — farklı yönlere savrulan, ama özde aynı kumaştan dokunmuş — iki kardeş için.
Ben, klasik bir ENTJ olarak; 8w7’nin gücüyle hayatı zorlayan, 2’nin beklenmedik sıcaklığıyla insanlara sarılan biri oldum hep.
O ise, abim… ENTP’nin çılgın dehası, 7w8’in sınırsız enerjisiyle hayata başka bir yerden baktı.
Filmde, iki kız kardeşin denizin metrelerce altındaki o soğuk ve karanlıkta birbirine olan tutunmasını izlerken, kendimi düşündüm:
Benim doğam itmekti, yol açmaktı. Onunsa, uçmaktı, keşfetmekti.
Ama günün sonunda, ne kadar farklı olsak da — senkronize yüzmeyi bilmesek de — birimiz suyun altında sıkıştığında diğerimizin nefesiyle yaşamak zorundaydık.
Ve film boyunca kafamdan şu düşünce geçip durdu:
“Eğer kayanın altına sıkışan abim olsaydı?”
Biliyorum ki, her ne olursa olsun, onu kurtarmak için elimden gelenin en iyisini yapardım.
Ama dürüst olmalıyım: Gerilirdim.
Belki filmdeki küçük kız kardeş kadar değil — çünkü ben daha dirençliyim, daha hızlı toparlanırım — ama yine de o ilk anda kaygı ve telaş beni az da olsa yavaşlatırdı.
Filmde küçük kardeşin panikleyip zaman kaybetmesini izlerken kendimi onunla karşılaştırdım.
Ben bir şekilde tekneye ulaşırdım ve destek almayı başarırdım.
Ama yine de, abim gibi olamazdım.
Çünkü o, kriz anlarında benden çok daha soğukkanlı.
Riskli durumlarda, hayat memat anlarında adeta bir kurtarıcı gibi düşünebilir: Hızlı, sakin ve net.
Kendi doğamı biliyorum.
8w7 ve 2 gibi baskın bir yapım var: harekete geçerim, savaşırım, yardım etmek için can atarım.
Ama öfkem de, hızım da bazen önüme geçebilir.
Abim ise 7w8 ve güçlü bir 5 oku taşıyor.
O, keşfeden ve oynayan tarafının yanında, kriz anlarında buz gibi berraklaşan bir akla sahip.
Bu yüzden kendi kendime şu sonucu çıkardım:
Eğer bir gün gerçek bir tehlike yaşarsam, kayanın altında sıkışan ben olmayı tercih ederim.
Çünkü o zaman kurtarıcımın abim olacağını bilirim.
O, o 20 dakikalık oksijen tüpünü en geç 14 dakikada geri getirirdi.
Ben olsam, kendi panik eşiğim yüzünden belki 3–5 dakikayı gerilmekle geçirir, yine de mutlaka son anda yetişirdim; ama o, baştan sona o sakinliği koruyarak işini bitirirdi.
The Dive böylece bana bir şeyi daha hatırlattı:
Kardeşlik sadece birlikte büyümek değil; hayatta kimin seni çekip çıkarabileceğini bilmek.
Ve bazen sevdiklerimizin hayatımızdaki gerçek rolünü, böyle varsayımsal ama derinden hissedilen bir ölüm-kalım senaryosunda daha iyi anlayabiliyoruz.
Deniz sessizdi.
Ben bilirdim: Atilla Volga gelecekti.
”Dönüşü, gidişinden feyizli…
Sevgisi, nefretinden görkemli.”
π
Gündem / Agenda 