Meğer sinsi sinsi ilerlemiş,

Hastaymışım ben,

Tedavisi de yokmuş,

Dur ağlama hemen,

Herkes biraz hastadır kendisine…

π

(…)

Pınar ve yerin güzelliği çeker onu kendine,
Uzanır Narkissos av yorgunluğu ve sıcağın verdiği ağırlıkla yere
Gidermek isterken susuzluğunu, artıyordu bir yandan susuzluğu;
içtikçe suya vuran güzelliğine hayran,
Seviyordu tensiz bir hayali, vücut sanıyordu sulardakini
Donakaldı Paros mermerinden bir heykele benzeyen o aynı yüzle
kımıldamaksızın, bakıyordu kendi kendine şaşkın şaşkın…
Bilmeden kendini arzuluyor, severken onu kendini seviyor,
İsterken kendini istiyordu, içini yakan ateşi yakan ateşi tutuşturan da kendisiydi

(…)

(Erhat, 2013: 212).

Ovidius