Kafası azıcık kıyaktı-

Ama kalbi her zamanki gibi pamuktandı.

Özleşmişiz konuşmayalı-

Beni sordu- kendini söyledi,

Sonra da yeni kararlarım için aldı eline sazı-

Yumdu o canım gözlerini.

Bir ana, bir babaydı o an, belki kaçıncı kere yine.

“Seni mutlu eden”…

Dedi…

“Benim başımın tacıdır.”

Dedi…

“Ama biliyosun,

Sen benim bu hayattaki “first circle” ımdasın,

Seni üzeni de…” azıcık ağzını bozdu ama,

Öyle samimi, öyle sevgiyle…

Sözcüklerimi sevilme mutluluğunda kaybettim.

Sadece yüzüm gülmekten acımak üzereydi,

Gülüyor, gülüyor, gülüyordum.

O ise söylüyor, söylüyor, söylüyordu.

Koşulsuz ve kitapsız benim arkamda oluşlarını…

Milyar dolar ile alınamayacak büyük bir kuvvetti

Ve ben ne şanslıydım.

Bazen sorarım, bu sevgiyi hakedecek ne yaptım?

Ve ekledi:

“Ben de sokak çocuğuyum,

Kimse unutmasın,

Seni üzeni,

Bi güzel …. (üzüveririm)” dedi işte.

Bazen bildiğim, ama inanamadığım sevgisinin karşında sadece gülümsedim, kaldım….