Panzehir

İnsanlar bile bile sigara içer,

Yetmedi ot içer

Bazısı hap atar

Yetmez damardan verir uyuşturucuyu.

Herkes bir şekilde zehirler kendini.

Öyle ya da böyle.

Yediğiyle, içtiğiyle ya da bir başka şeyle…

Ben de sevdiğimle zehirliyorum kendimi.

Diğer zehirler kesmiyor işte beni.

Ancak sevdanın acımtırak tadıyla,

Hiç pıhtılaşmayan o kan hücreleri.

Ve her seferinde aynı acıyla ciyaklayan

Sonra can havliyle bu yaradan kaçan

Ve kesen o bıçağa benzin mum gibi dönüp

Tekrar tekrar kapanmış yaralı kanatan,

İşte tam da bu sevdayla zehirliyorum ben kendimi.

Ondan akan zehri kana kana içtikçe,

Panzehir üretiyorum belki git gide.

Oysa bu panzehri baştan aşağı şaşırtacak

Yeni bir zehir lazım şimdi bize.