
Birinin ardından su dökmek, ona iyi bir yolculuk dilemek… Gündelik bir hareketin içinde ne kadar çok duygu ve gelenek taşıdığını bazen ancak başka bir bağlamda görünce fark ediyoruz. Sanatın bu küçük alışkanlıklara yeniden bakma imkânını seviyorum.
İstanbul Modern’in Akıp Giden Şehir kapsamındaki performans programı, suyu beden ve ilişkilerle birlikte düşünüyor. 20 Kasım’da Tanja Ostojić, 27 Kasım’da Nezaket Ekici, 4 Aralık’ta Mehtap Baydu izleyiciyle buluşuyor. Üç performansın da başlangıcı 19.00.
Özellikle Ekici’nin uğurlama ritüeline yaklaşımı dikkatimi çekiyor. Bir jesti tekrarlarken onun taşıdığı anlamı ne kadar düşünüyoruz? Aynı hareket, başka bir şehirde ya da başka bir kuşakta nasıl bir aidiyet duygusu yaratıyor? İstanbul ile Almanya arasında kurulan kültürel bağları düşünmek için de güzel bir başlangıç sorusu.
Performans izlerken yalnızca ne anlatıldığını değil, kendi izleme hâlinizi de takip edin derim. Nerede sabırsızlanıyorsunuz, nerede beklemeye razı oluyorsunuz? Bir sergi rotasına canlı bir işi eklemek, bakışın hızını değiştirebilir. Programı görmeden önce böyle küçük bir soru seçmek benim önerim.
