
Bir insanın yüzü değişmese, yaşadıkları nereye giderdi? Dorian Gray’in Portresi’ni bugün hâlâ ilginç kılan sorulardan biri bu. Yüzümüzü düzeltmek, görüntümüzü seçmek, dışarıya göstereceğimiz hâlimizi kontrol etmek artık gündelik hayatın içinde. Wilde’ın portresi bu yüzden pek de uzakta durmuyor.
Zorlu PSM’nin Mehmet Birkiye yönetimindeki yeni uyarlaması, 4 Aralık 2026 saat 20.30’da Turkcell Platinum Sahnesi’nde. Salih Bademci’nin de yer aldığı kadro, oyunu izleme listeme almamın nedenlerinden biri. Bu, gösterim öncesi bir merak notu; sahne yorumunu izledikten sonra konuşmak isterim.
Benim asıl merak ettiğim, kişinin kendisiyle kurduğu ilişkinin sahnede nasıl görünür olacağı. Güzel görünmekle iyi olmak arasındaki mesafe, başkalarının bakışına duyulan ihtiyaç, yaşlanmaya tahammülümüz… Bunlar bir roman kahramanıyla sınırlı sorular değil. Bir karakterin yüzünde zamanın izini görememek, seyircinin kendi yüzünü düşünmesine de yol açabilir.
Gitmeden önce romana dönmek iyi bir fikir. Özellikle portreye her bakışta neyin değiştiğine dikkat edin. Sonra sahnede aynı etkiyi hangi araçların kurduğunu izleyin: beden, ses, ışık, belki de sessizlik. Edebiyattan tiyatroya geçişi benim için ilginç yapan şey biraz da bu.
